Nazwa prawdopodobnie pochodzi od miasta Taranto położonego na południu Włoch lub od nazwy pająka - tarantuli.
Na południu Włoch , od czasów średniowiecznych panowała opinia, że remedium na przypadłość związaną z kontaktem z jadem pająka jest szybki taniec. Taniec powinien być żywiołowy - wykonywany w rytm równie żywiołowej melodii. Dodatkową cechą tańca jest kolorowy ubiór.
Od XIX wieku, taniec w formie stylizowanej pojawił się w muzyce poważnej. Tarantela tańczona jest przez włoskie zespoły tańców ludowych.
Źródło:
Wyróżniamy dwa tańce typu tarantelle:
- pizzica
- tammurriata.
Oba te tańce odwołują się do tradycji przodków - wiąże się z nimi ważna symbolika - pierwszy z nich ma uwalniać od choroby, drugi dodawać energii wewnętrznej.
Taniec pizzica ma bardzo starą tradycję. To właśnie on łączy się z mitem o pająku tarantuli o którym wspomniałam wyżej. Słowo "pizzico" oznacza "ugryzienie", a według dawnych wierzeń osoba ugryziona przez pająka popada w stan smutku i głębokiej choroby, z której uleczyć ją może wyłącznie taniec. Choroba opuszcza ciało dopiero wtedy, gdy tańczący zupełnie opadnie z sił. Taniec ten odbywa się w parach. Partnerzy nie mają ze sobą kontaktu fizycznego, tańcząc przy jednostajnej, hipnotyzującej muzyce. Taniec ten ma kilka odmian, a obecnie najczęściej wykonywany jest na ludowych imprezach.
Taniec Tammurriata związany jest z ludowymi tradycjami. Charakterystyczne ruchy wykonywane przez tancerzy, związane są z umiejętnością podpatrywania przyrody - są bardzo zmysłowe i zalotne.
Taniec wykonuje się przy dźwiękach kastanietów - instrumentu znanego we Włoszech, Portugalii i Hiszpanii.
Który włoski taniec ludowy jest najpopularniejszy? - Dzień Dobry TVN
