ZATRAĆ SIĘ W RYTMIE MAMBO.

 

         Mambo, jako rodzaj gatunku muzycznego powstał z mieszanki stylu kubańskiego z kilkoma afrykańskimi rytmami, które zostały przywiezione przez imigrantów z Haiti.

         Mambo to słowo pochodzenia kongijskiego (Bantu), które oznacza - według niektórych autorów słowo  impreza, hulanka, radość, taniec. Według innych autorów oznacza to chór głosów. Są również przesłanki mówiące, że mambo, conga i bongo to nazwy instrumentów używanych w tańcach Bantu, a konkretnie mambo oznaczało rozmowę z bogami.

Mambo to również taniec towarzyski tańczony w metrum parzystym pochodzący z Kuby.

1. Pochodzenie: 

   Mambo wywodzi się z Kuby i powstało w latach 30. XX wieku. To połączenie swingu i muzyki kubańskiej stworzyło charakterystyczny rytm mambo.

2. Popularność: 

   W latach 40. i 50. XX wieku mambo cieszyło się ogromną popularnością. Później zostało wyparte przez cha-cha, ale obecnie zyskuje nowych zwolenników.

3. Filmowe inspiracje: Filmy takie jak Dirty Dancing czy Dirty Dancing 2 (Havana Nights) przyczyniły się do ożywienia zainteresowania tym tańcem.

4. Eddie Torres: Ten tancerz odegrał kluczową rolę w rozpropagowaniu mambo. To właśnie on wymyślił kroki mambo i dopasował je do muzyki kubańskiej.

5. Salsa w stylu New York: Obecnie pod nazwą „mambo” rozumie się przede wszystkim salsę w stylu New York. Mambo jest podobne do samby w krokach i akcji, ale jest bardziej „miękkie”.

6. Kroki solo: W mambo ważnym elementem są kroki solo, które stanowią swoistą interpretację muzyki.

   Taniec mambo to dynamiczny i ekscytujący styl, który zachęca do swobodnej ekspresji i radości na parkiecie! Mambo można tańczyć samemu, można tańczyć w parach, a także w klubie fitness.

       Ruchy w mambo są bardzo ekspresyjne. To sprawia, że nauka ich pozwala wyrazić siebie i swoją osobowość. Opanowanie kolejnych kroków pozwala wejść na wyższy level tanecznych umiejętności. Taniec mambo to przede wszystkim dobra zabawa. To idealny styl dla osób, które mają dość szarej rzeczywistości i chciałyby puścić wodze fantazji i wyruszyć w taneczną wyprawę na egzotyczną Kubę.

       Podczas tańca wydzielane są endorfiny, czyli hormony szczęścia. To - w połączeniu ze zmysłową muzyką, pozwala wyłączyć się i odpocząć od problemów. Dodatkowo podczas tańca spalamy nadmiar kilogramów. To sprawia, że nasza sylwetka szybko się wysmukla. Zgubienie zbędnych kilogramów, pozwala również na poprawienie funkcjonowania układu ruchu. To świetny sposób na rozciągnięcie swoje ciała i poprawa jego sprężystości. 

  Mambo ma także wpływ na cały nasz organizm. Ruch pozwala na lepsze dostarczanie tlenu do krwi. Dzięki temu każda komórka ciała jest lepiej dotleniona, a więc organizm tancerza znacznie lepiej funkcjonuje. Zapamiętanie kroków sprawia, że mózg jest wciąż ćwiczony, a co za tym idzie taniec przeciwdziała objawom demencji.

Źródło:

Taniec mambo i nie tylko - co zatańczysz na Kubie? - Krakowskie Tango

Czym jest taniec mambo? - Taniec (fmportfolio.pl)

Walc wiedeński

                                              "Walc wiedeński jest jak opowieść o miłości,                                                                             gdzie każdy krok, to nowy rozdział".

      Pierwsze wzmianki o walcu wiedeńskim pochodzą z XIV wieku. Powstał jako połączenie tańców ludowych popularnych na terenach Niemiec, Austrii i Francji. Na przełomie XVII-XVIII wieku zdobył  uznanie arystokratycznej części społeczeństwa wkraczając szturmem na dworskie salony. Za datę narodzin walca wiedeńskiego przyjmuje się 1815 rok, gdy to na licznych balach towarzyszących Kongresowi Wiedeńskiemu, taniec ten został wykonany po raz pierwszy. 

    Początkowo, taniec prezentowany na kolejnych balach, wywoływał mieszane uczucia ze wzglądu na bliskość  tańczących partnerów, co było uważane za zbyt duże spoufalanie się, niezgodne z panującymi obyczajami. Bywało, że bardziej konserwatywne osoby opuszczały sale balowe, na znak protestu wobec tak niemoralnego tańca. Pojawiły się również osoby głoszące szkodliwy wpływ nieustannego wirowania na zdrowie tancerzy, sugerując, że może ono nawet doprowadzić do śmierci.

     Największymi propagatorami walca wiedeńskiego byli  bracia Strauss. Najbardziej znane ich kompozycje to "Dunajski walc" i "Nad pięknym modrym Dunajem". Piękne kompozycje walca wiedeńskiego stworzył również Piotr Czajkowski , a zaliczają się do nich "Wielki walc" czy walc z "Dziadka do orzechów" - "Walc kwiatów". Polscy kompozytorzy również stworzyli niezapomniane walce, a są to "Walc Barbary" Waldemara Kazaneckiego z filmu "Noce i dnie" , czy też walce Wojciecha Kilara z filmów "Trędowata" i "Ziemia obiecana". 

     Cechą charakterystyczną walca wiedeńskiego są eleganckie kroki i widowiskowe obroty. Taniec ma miękki i płynny ruch, a jego tempo wynosi około 60-70 uderzeń na minutę. 

  Walc wiedeński był inspiracją dla wielu innych tańców, takich jak walc angielski, walc argentyński i walc w stylu lat 20. XX wieku. 

   W latach 20. XX wieku walc wiedeński stał się bardzo popularny w Ohio w Stanach Zjednoczonych, gdzie osiedliła się liczna społeczność słoweńska. Taniec ten wywarł duży wpływ na ludowe tradycje taneczne Słowenii. 

   W 1951 roku Paul Krebs z Norymbergii połączył austriackiego walca z angielskim stylem i tym samym - odniósł sukces na festiwalu tanecznym w Blackpool. Od tego czasu walc wiedeński jest jednym z pięciu tańców standardowych obecnych na zawodach tanecznych.

       Para taneczna wykonująca walc wiedeński, zwykle nosi eleganckie stroje wieczorowe. Dla panów są to smokingi lub fraki, a dla pań długie suknie wieczorowe, które podkreślają płynność ruchów. Taniec ten jest często wykonywany na balach galowych, weselach, zawodach tanecznych oraz innych ekskluzywnych wydarzeniach kulturalnych. Jest to taniec, który nadaje każdemu wydarzeniu wyjątkowy i elegancki charakter.  

      Kroki walca nie są zbyt skomplikowane. Te wykonywane do przodu należy stawiać od pięty, kroki do tyłu - od palców, a boczne - na całych podeszwach. Za każdym krokiem trzeba wykonać ruch ciałem w lewo - ważne jest balansowanie ciałem. Rytm kroków powinien być miarowy, a zarazem zdecydowany i mocny. Taniec ten ze względu na prostotę podstawowych kroków nadaje się do nauki dla początkujących tancerzy.

CIEKAWOSTKI:

Walc wiedeński jest oficjalnym tańcem Austrii.

Walc wiedeński tańczony był na promach Titanic i Costa Concordia w momencie ich zatonięcia.

    W Wiedniu co roku odbywa się prestiżowy Bal Operowy, na którym tańczy się właśnie walca wiedeńskiego. Jest to wydarzenie z życia wyższych sfer , które przyciąga zamożną elitę towarzyską z całego świata. Bal otwiera Prezydent Austrii, po czym rozbrzmiewa polonez tańczony przez młode debiutantki reprezentujące różne kraje, wraz z partnerami.. Dopiero po słowach "Alles Walzer" na parkiecie rozpoczyna królować walc. Debiutujące towarzysko panny noszą piękne, białe suknie i białe rękawiczki, a mężczyźni obowiązkowo ubierają się w czarne fraki. Bal trwa do białego rana, a na parkiecie tańczy ponad 180 par.

  "Walc wiedeński to harmonia ruchu,                                                                            gdzie cisza między krokami                                                                                          jest równie ważna jak muzyka."

                                         

Źródło:

Wiener Walzer – Wikipedia

Walc wiedeński: tajemnice kroków i figur wspaniałego tańca - Kendo

Walc wiedeński – kroki. Jak tańczyć walc wiedeński. Podstawowe kroki - Poza domem (poza-domem.pl)

Taniec żydowski.

 

     Tańce izraelskie są stosunkowo młode - pochodzą z lat 20. ubiegłego wieku. Tworzyli je Żydzi przybywający na tereny obecnego państwa Izrael - kładąc podwaliny pod nowy kraj. Nowa kultura muzyczna miała za zadanie odróżnić ich kulturę, od kultury Żydów żyjących w diasporze. Tańce były tworzone jako czynnik integrujący.  Znaczenie tańca w życiu Żydów jest nie do przecenienia. Od dawna był używany przez Żydów jako środek służący wyrażaniu radości i innych wspólnotowych emocji. Odgrywał również ogromną rolę w obrzędach religijnych. Taniec był formą modlitwy i to Żydzi stworzyli określenie, że kto tańczy ten modli się podwójnie.

Za podstawę pierwszych tańców żydowskich przyjęto rumuńską horę, czyli krąg taneczny. Ich cechą charakterystyczną są specyficzne figury, gestykulacja dłoni, oraz drobne - "zaplatane" kroczki. Popularność hory przekroczyła granice Izraela. Trafiając do  wielu społeczności współczesnej diaspory uznawana jest za najpopularniejszy taniec żydowski.

Taniec ludowy

Wśród Żydów aszkenazyjskich taniec do muzyki klezmerskiej (związanej z obrzędami religijnymi)  był nieodłączną częścią wesela. Przenikanie do muzyki elementów bardziej rozrywkowych, nieżydowskiej tradycji tanecznej, początkowo budziła negatywne odczucia wśród społeczności religijnej.  

Taniec chasydzki

W judaizmie chasydzkim taniec jest narzędziem wyrażania radości i uważa się, że ma działanie terapeutyczne: oczyszcza duszę, promuje duchowe uniesienie i jednoczy społeczność.

Hora

Horah to żydowski krąg taneczny tworzony zazwyczaj do muzyki Hawa Nagila.  Taniec tańczony jest  na weselach żydowskich i przy okazji innych radosnych świąt. Hora została wprowadzona w Izraelu przez rumuńskiego tancerza żydowskiego Barucha Agadati.

Tza'ad Temani

Tza'd Temani to taniec w miejscu wykonywany za pomocą podskoków. Tza'ad Temani jest często włączany do publicznych tańców na żydowskich weselach i na innych uroczystościach. 

      Słowa Teodora Herzela wydają się być najlepszą definicją tańców izraelskich: "jeśli <to> tańczysz, to oznacza że <to> istnieje. Już nie w sferze marzeń, ale w rzeczywistości, w której płaczesz, cieszysz się, kochasz, zwyciężasz, przegrywasz. I możesz to wszystko przetańczyć, wiedząc, że nie jesteś sam.

ŹRÓDŁO:

Tańce żydowskie - radość, siła i marzenia - Czwórka - polskieradio.pl

Folklor żydowski | Wirtualny Sztetl

Izraelskie tańce ludowe – Wikipedia, wolna encyklopedia

Tarantela - włoski taniec ludowy.

Tarantela (wł. tarantella) to włoski taniec ludowy wywodzący się z Neapolu. 

Nazwa prawdopodobnie pochodzi od miasta Taranto położonego na południu Włoch lub od nazwy pająka - tarantuli.

Na południu Włoch , od czasów średniowiecznych panowała opinia, że remedium na przypadłość związaną z kontaktem z jadem pająka  jest szybki taniec. Taniec powinien być żywiołowy - wykonywany w rytm równie żywiołowej melodii. Dodatkową cechą tańca jest kolorowy ubiór. 

  Od XIX wieku, taniec w formie stylizowanej pojawił się w muzyce poważnej. Tarantela tańczona jest przez włoskie zespoły tańców ludowych.

Wyróżniamy dwa tańce typu tarantelle: 

- pizzica  

- tammurriata. 

Oba te tańce odwołują się do tradycji przodków - wiąże się z nimi ważna symbolika - pierwszy z nich ma uwalniać od choroby, drugi dodawać energii wewnętrznej.

   Taniec pizzica ma bardzo starą tradycję.  To właśnie on łączy się z mitem o pająku tarantuli o którym wspomniałam wyżej. Słowo "pizzico" oznacza "ugryzienie", a według dawnych wierzeń osoba ugryziona przez pająka popada w stan smutku i głębokiej choroby, z której uleczyć ją może wyłącznie taniec. Choroba opuszcza ciało dopiero wtedy, gdy tańczący zupełnie opadnie z sił. Taniec ten odbywa się w parach. Partnerzy nie mają ze sobą kontaktu fizycznego, tańcząc przy jednostajnej, hipnotyzującej muzyce. Taniec ten ma kilka odmian, a obecnie najczęściej wykonywany jest na ludowych imprezach.

Taniec Tammurriata związany jest z ludowymi tradycjami. Charakterystyczne ruchy wykonywane przez tancerzy, związane są z umiejętnością podpatrywania przyrody - są bardzo zmysłowe i zalotne. 

Taniec wykonuje się przy dźwiękach kastanietów - instrumentu znanego we Włoszech, Portugalii i Hiszpanii. 

Źródło:

Który włoski taniec ludowy jest najpopularniejszy? - Dzień Dobry TVN

Tarantella (msl.org.pl)

PASO DOBLE - taniec w układzie liniowym. Figury wykorzystywane w choreografii.

APPEL i BANDERILLAS

              Jest to akcja często używana jako pierwszy krok figury, aby wskazać zmianę ruchu i przedstawia wezwanie Matadora do byka. Jest to krok w miejscu z silnym działaniem obniżającym. Stopa lewa całą podstawą uderza w podłogę, przy czym chwilę przytrzymujemy ją przy podłodze. Banderillas - akcja w której przechodzimy (bez przemieszczania ciała) na nogę prawą, potem lewą, a następnie ciężar ciała przenosimy na prawą nogę. Wykonaliśmy w miejscu 4 ruchy stopami, przy czym pierwszy ruch - lewą nogą był akcentowany. Przygotowujemy lewą nogę do ruchu w lewo.

CHASSE

Lewą nogę odstawiamy w lewo, prawą dostawiamy do lewej. Akcję powtarzamy.

Wykonując krok chasse w lewo , głowę skręcamy w lewo, a całe ciało ustawiamy w pozycji charakterystycznej dla paso doble - biodra wypchnięte do przodu , ciało wyprostowane. Kroki w bok stawiamy całą stopą. Akcję kończymy z ciężarem ciała przeniesionym na prawą nogę. Nie zapominajmy o ułożeniu rąk.

PIQUE

    Lewą nogę stawiamy po skosie przed prawą stopą - przenosimy na nią ciężar ciała. Lewa noga jest lekko ugięta w kolanie. Prawą ręką wykonujemy charakterystyczny ruch w prawo po skosie, mający na celu zasugerowanie ataku na byka. Wycofujemy ciało  przechodząc ciężarem ciała na prawą nogę, lewą cofamy , dostawiamy do prawej i przechodzimy ciężarem ciała na prawą nogę.

STRONG DROPS

   Lewą nogą uderzamy w podłogę i w tym samym czasie prawą nogę wyrzucamy w bok - w prawą stronę. Ruch powtarzamy zamieniając nogi: prawą nogą uderzamy w podłogę, a lewą wyrzucamy w bok, w lewą stronę. Figurę kończymy przechodząc na lewą nogę, a następnie na prawą.

Figura wykonywana jest dynamicznie. Licząc na raz - wykonujemy podwójny ruch - lewą nogą uderzamy w podłogę, prawą wysuwamy w prawo. Licząc na dwa_ prawą uderzamy w podłogę, a lewą wysuwamy w lewo. Licząc na trzy - lewą nogę dostawiamy do prawej. Licząc na cztery - przechodzimy na prawą nogę, przenosząc na nią ciężar ciała.

SPANISH LINE i FLAMENCO TAPS

        Lewą nogę stawiamy do przodu, robiąc krok od pięty. Prawą stawiamy do przodu , ale skręcamy się tak, aby obracając się przez lewę ramię postawić lewą nogę za prawą, a prawą stopę oprzeć palcami o podłogę.

Flamenco taps - prawą stopę, która opiera się palcami o podłogę stawiamy całą powierzchnią na podłodze , aby przenieść na nią ciężar ciała. Lewą stopę, która jest z tyłu prawej, unosimy do góry tak, aby jej palcami dwa razy uderzyć w podłogę. Stajemy całym ciężarem na lewej nodze, a prawą ponownie podnosimy piętą do góry, aby palcami dotykała podłogi. Powtarzamy całą figurę zmieniając kierunek tańca o 180 stopni. Zaczynamy od prawej nogi. Stopę prawej nogi , która dotyka palcami podłogi stawiamy tak, by przenieść na nią ciężar ciała. Lewą stawiamy do przodu w taki sposób, aby dokonać skrętu przez prawe ramię. Prawą stopę stawiamy z tyłu lewej, a lewą opieramy palcami o podłogę. Powtarzamy flamenco taps, przy zmienionym kierunku. Stopę lewą stawiamy całą powierzchnią na podłodze, palcami prawej dwa razy dotykamy podłogi, po czym stawiamy ją na podłodze, przechodząc na nią całym ciężarem ciała. Lewą stopę opieramy palcami o podłogę.

BOTA FOGO 

           Ciężar ciała jest na prawej nodze. Lewą nogę przenosimy przodem po skosie, stawiając jej stopę przed prawą, ale lekko z jej prawej strony. Prawą nogę - wyprostowaną w kolanie odstawiamy w prawo, dotykając palcami podłogi. Ciężar ciała jest na lewej nodze. Prawą nogę, która była odstawiona w prawo przenosimy przodem , po skosie przed lewą nogę, ale lekko z jej lewej strony. Ciężar ciała przenosimy na prawą stopę. Lewą nogę - wyprostowaną w kolanie odstawiamy w lewo, dotykając palcami podłogi. Lewą nogę dostawiamy do prawej. Przechodzimy na prawą nogę, przenosząc na nią ciężar ciała.

ZIG ZAG

Linia po której poruszamy się wykonując figurę zig zag.

    Lewą nogę stawiamy przodem po skosie przed prawą stopę. Stopę prawą dołączamy do lewej i przenosimy na nią ciężar ciała. Lewą stopę stawiamy po skosie z tyłu prawej. Prawą dołączamy do lewej i przenosimy na nią ciężar ciała. Akcję powtarzamy.

Paso doble to także taniec rąk. Dużą uwagę należy zwrócić na ustawienie dłoni. Dynamikę tańca podkreślają palce, które stają się ważnym elementem tanecznego spektaklu.

Paso Doble - taneczna opowieść o hiszpańskiej corridzie.

 

           

         Paso doble  zaliczane jest do grupy tańców latynoamerykańskich mimo, że jest tańcem odzwierciedlającym hiszpańską corridę.

      W Europie, Kanadzie i Azji paso doble jest tańcem towarzyskim, ale jego skomplikowana choreografia sprawia, że lepiej nadaje się jako konkurencyjna forma taneczna.

      Pochodzenie paso doble różni się w zależności od źródeł. Niektóre zapisy historyczne twierdzą, że tancerze po raz pierwszy zatańczyli do muzyki paso doble w Hiszpanii w 1780 roku. Melodie paso doble zostały następnie zaadaptowane jako muzyka marszowa dla hiszpańskich żołnierzy piechoty, którzy maszerowali w tempie 120 kroków na minutę, a nawet potrafili podwoić ilość kroków w ciągu jednej minuty. Francuska wersja historii pochodzenia paso doble podobna jest do hiszpańskiej narracji: podobno zaczął się od stylu tanecznego z południowej Francji, zwanego „paso redoble”, który francuskie wojsko przyjęło jako marsz w szybkim tempie. W jaki sposób paso doble w wersji francuskiej zostało zdominowane przez figury ukazujące walkę byków, nie jest do końca wyjaśnione. Mimo to, kiedy taniec paso doble pojawił się ponownie w Paryżu w latach dwudziestych XX wieku, jego kroki taneczne przypominały romantyczny pojedynek między matadorem a bykiem.

   Podsumowując: paso doble ma ciekawe i niezwykle oryginalne pochodzenie. Jest oparte na muzyce używanej podczas walk z bykami. Prowadzący w paso doble przyjmuje rolę matadora, a jego partnerka odgrywa rolę byka lub cienia matadora, wirującej płachty, albo tancerki flamenco.

             Paso doble jest niezwykle widowiskowym tańcem, pod warunkiem, że tancerze do perfekcji opanowali choreografię i technikę. Niezbędna jest także charyzma wykonawców oraz umiejętność ekspresywnego wyrażania siebie i swoich emocji w tańcu. Pomocne mogą się też okazać zdolności aktorskie. Paso doble to jedyny taniec, w którym pary nie mogą sobie pozwolić na luki czy skróty w prezentowanej choreografii, ponieważ poszczególne części tańca mają ściśle określoną liczbę taktów. Każda część w muzyce kończy się mocno akcentowanym uderzeniem, na które tancerze przyjmują efektowną pozę, stanowiącą podsumowanie dotychczasowego etapu walki.

       

   Taniec paso doble tańczy się w pozycji zasadniczej i pozycji promenady. Trudniejsze elementy tańczone są osobno. W paso doble używa się kilku rodzajów kroków:

• normalne kroki marszowe, kroki boczne, kroki w miejscu, akcentowane kroki w miejscu.

Stosuje się również unoszenia i opadania – efekt uzyskiwany jest nie tylko przez wznoszenie się tancerzy na palcach, ale i przez wyprężanie całego ciała. Tancerze zaawansowani stosują także nachylenia od pasa w górę.

    Paso doble tańczone jest również spontanicznie, bez wcześniej przygotowanej choreografii. Tak dzieje się w  Hiszpanii, Francji, Wietnamie, Kolumbii, Kostaryce i w niektórych częściach Niemiec.

Źródło:

Paso Doble Dance: A Brief History of Paso Doble - 2023 - MasterClass

Paso doble - co warto wiedzieć, muzyka, kroki i figury do paso doble | WP abcZdrowie

Koce Berberot - taniec na rodzinne wypady za miasto.

    Któż by pomyślał, aby wpis o tańcu zilustrować rysunkiem ogniska lub piekącej się na rożnie gęsi nadziewanej rodzynkami?

    No cóż, Koce Berberot wymaga właśnie takiej oprawy, gdyż jest tańcem chętnie wykonywanym  na rodzinnych spotkaniach przy grillu lub ognisku. 

    Możemy tylko pozazdrościć Macedończykom tak miłego dla ucha i oka tańca. Skoczna muzyka i prosty układ kroków zachęcają do zabawy nawet najbardziej opornych uczestników spotkania. Kto nie ma wprawy może zatańczyć wersję podstawową, możliwą do opanowania nawet dla tych, którzy twierdzą, że mają do tańca przysłowiowe "dwie lewe nogi ". Wersja trudniejsza, oprócz ruchu po okręgu, wymaga zsynchronizowanego obrotu do środka wraz z uniesieniem rąk do góry. Wystarczy chwilę poćwiczyć, a efekt wszystkich zaskoczy. Warto również wsłuchać się w tekst piosenki, który wpasowuje się w spotkania rodzinne w plenerze. Fryzjer o imieniu Koce jest doskonałym muzykiem, ale zagra tylko wtedy, gdy spożyje odpowiedni posiłek. Koce nie je byle czego - potrawy muszą być dobrej jakości. Jeśli chcemy usłyszeć jak gra powinniśmy go odpowiednio nakarmić. Niech nie przyjdzie nam do głowy częstować go solonym lub wędzonym mięsem. Koce najchętniej zje pieczoną gęś nadziewaną rodzynkami, którą popije najlepszym winem lub mocną rakiją. 

Skoro już nakarmiliśmy Koce, to przyjrzyjmy się układowi tanecznemu wykonanemu przez macedońskie tancerki.

"Koce Berberot" Danse de Macédoine par Nicole Coppey, enregistrée à Derborence - YouTube

Cha-cha - taniec towarzyski wywodzący się z Kuby.

 

    Cha-cha to kubański taniec towarzyski wywodzący się od mambo i rumby. Na parkietach zagościł po raz pierwszy w Niemczech w 1953 roku i od razu zyskał rzeszę fanów. Kroki do tańca zademonstrował wówczas Gerd Hadrich. Sposób tańczenia cha-chy początkowo był nieco inny w porównaniu z wersją współczesną. Wcześniej bardziej skupiano się na rytmie wystukiwanym stopami. Obecnie została zwiększona ilość elementów tanecznych, co sprawiło, że cha-cha jest tańcem bardziej zmysłowym. Metrum tańca wynosi 4/4, w tempie 32-33 uderzenia na minutę. 

          Początkującym tancerzom rytm cha-chy sprawia spore kłopoty, dlatego stosuje się uproszczony sposób liczenia, który jest nieco odmienny od kubańskiego. 

          Podstawowym krokiem cha-chy jest chasse, czyli popularny ruch: dostaw-dostaw-odstaw. Chasse wykonywane do tyłu nazywa się back lock i opisowo można powiedzieć, że jest to ruch nóg typu odstaw-skrzyżuj-odstaw.  Krok do przodu to lock step wykonywany jak do tyłu, tylko przesuwamy się w przód. 

          Cha-cha jest wymagającym tańcem i aby poznać jej niuanse, należy poświęcić dość dużo czasu ćwicząc ustawienie stóp, przeprosty w kolanach i ruch bioder. Przeprosty to nic innego jak wyprostowywanie nóg w taki sposób, aby staw kolanowy nie był zgięty. W żargonie tanecznym mówi się, że mamy wtedy długą nogę. Nogę z przeprostem stawia się w momencie liczenia na raz oraz w figurze lock step. 

          Cha-cha jest tańcem pełnym emocji i zmysłowym, ale ze względu na dość szybkie tempo , tancerze zmuszeni są do ograniczeń związanych z gestami wyrażającymi uczucia. Ważnym elementem tańca jest unikanie podskoków. Kroki stawiamy tak, aby tańczyło ciało, ale głowa pozostawała na jednej wysokości. Taki efekt jest możliwy do uzyskania, w momencie, gdy stawianym krokom będzie towarzyszył taneczny ruch bioder.

          Najważniejszym elementem tańców latynoamerykańskich jest stawianie stóp. Stawiamy je całą powierzchnią - ani od pięty, ani od palców, lecz całą powierzchnią przylegającą do parkietu. Poszczególne kroki wymagają zdecydowanego przenoszenia ciężaru ciała na odpowiednią nogę.

POLKA - dlaczego powinniśmy ją pokochać?

 

   Polka to taniec ludowy rozpowszechniony niemal na całym świecie. W Europie największą popularność zdobył w Niemczech, we Włoszech i w Polsce. Powstał około 1822 roku na terenie Czech. Nazwa polka  pochodzi od słowa "pulka" czyli połowa, półkole, półkrok. Pierwotnie tańczony był w parach, w metrum 2/4, w szybkim tempie.  

    Polkę zawdzięczamy Annie Chodimowej - młodej Czeszce, która pewnego dnia w przypływie dobrego nastroju, spontanicznie tańczyła i śpiewała na ulicy swojego miasta. Występ przypadkowo zaobserwował nauczyciel muzyki Josef Nerudy. Zasłyszaną melodię ujął w zapis nutowy i od tego momentu stał się wielkim propagatorem tego tańca.

W XIX wieku polka, galop i kadryl należały do najpopularniejszych - obok walca - tańców mieszczańskich w Europie.

     

                      W Polsce taniec polka zdobył wielką popularność. Każdy region kraju miał własną polkę tańczoną w nieco odmienny sposób, a największą różnorodność jej odmian można było spotkać w Małopolsce i na Podkarpaciu. Najbardziej znane regionalne odmiany polki, to: polka bez nogę, tramelka - polka trzęsiona, gładka polka, cięta polka, polka galopka, polka chodzona, hura polka, polka sztajer, czy wreszcie polka szurok z krokiem szuranym.

   Obecnie polka rzadziej gości na tanecznych parkietach, chociaż muzyka na stałe zagościła w naszych domach za sprawą polskiego radia. W jednej z najbardziej popularnych audycji radiowych pt. "Lato z radiem", mamy możliwość wysłuchania popularnej "Polki dziadek" będącej wizytówką programu. Utwór powstał pod koniec XIX wieku na terenie Austrii, skomponowany przez nieznanego autora. 

W 1907 Kapela 14 Bawarskiego Regimentu Piechoty nagrała i umieściła go na płycie szelakowej dając mu nazwę "A Hupfata". (płyta szelakowa  w przeciwieństwie do płyty winylowej, wykonana jest na bazie żywicy z wydzieliny owadów)

W Polsce utwór został spopularyzowany przez Karola Namysłowskiego, a w latach 70. XX wieku stał się sygnałem rozpoznawczym dla audycji radiowej "Lato z radiem".

CIEKAWOSTKA 

   Jak opowiada Roman Czejarek, wieloletni kierownik audycji "Lato z radiem", po roku 1990 wokół "Polki Dziadek" powstało zamieszanie. Do redakcji Polskiego Radia zaczęły napływać listy, w których nadawcy przekonywali, że właśnie oni są autorami melodii. Jedna ze słuchaczek przez kilkanaście lat pisała, że autorem jest jej dziadek. - Argumentem, który przytaczała, był fakt, że dziadek od wielu lat grał wspomniany utwór na pianinie. Swoje wiadomości przekazywała nie tylko do kolejnych prezesów Polskiego Radia, ale nawet do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - wspomina Czejarek.

       Do formy polki sięgali również znani kompozytorzy. Znajdziemy ją w dziełach m.in. Bedricha Smentany (Sprzedana narzeczona), Antonina Dvoraka, Piotra Czajkowskiego (suita Dziadek do orzechów), Igora Strawińskiego (Circus Polka), Dmitrija Szostakowicz (balet Złoty wiek).

    Polka trafiła również do muzyki rozrywkowej. Najbardziej znanym przebojem w rytmie polki była  piosenka pt. "Szkoda miłości" śpiewana przez Karela Gotta.

 

Zapraszam Państwa do nauki polki  dostosowanej do formy tańca liniowego. Przy zachowaniu rytmu i tempa polki, jesteśmy w stanie oddać jej charakter i poczuć radość płynącą z wykonywanego układu. Chwyćmy się pod boki i rozpocznijmy wspólny galop po parkiecie. Rytmiczna muzyka przeniesie nas w świat beztroskiej zabawy.

Źródło:

Tańce różnych narodów – polka - Zintegrowana Platforma Edukacyjna (zpe.gov.pl)

Jaka jest historia "Polki Dziadek" - symbolu "Lata z Radiem"? (latozradiem.pl)