Idelson pragnął tworzyć współczesną muzykę żydowską, która miała towarzyszyć narodowemu odrodzeniu żydowskiego życia, na terenach uznawanych za historyczną ojczyznę.
Artysta zaczął gromadzić skarby żydowskiej tradycji muzycznej, które znalazł w osmańskiej Palestynie i w diasporze. Korzystając z nowej technologii nagrań, zaczął kolekcjonować pieśni ludowe i nagrywać je, aby zbudować z nich nowe brzmienie, które jego zdaniem powinno było być autentycznie żydowskie. W ten sposób 'odkrywał to, co wydawało mu się najstarszą warstwą melodii, która była charakterystyczna dla wszystkich tradycji żydowskich.
Projekt Idelsona był niewątpliwie polityczny. Kompozytor potępiał kulturową i duchową „asymilację”, którą zaobserwował wśród niemieckich Żydów. Podobnie jak inni architekci nowej kultury żydowskiej, Idelson zwrócił się do tradycji religijnych.
Piosenka rozeszła się lotem błyskawicy po całym żydowskim świecie. Zaraz po jerozolimskiej premierze w 1918 r., autor napisał, że „Hawa Nagila” „szybko rozeszła się po całym kraju”.
Po II wojnie światowej piosenka stała się nieoficjalnym hymnem amerykańskich Żydów, a jej ambasadorem stał się Harry Belafonte. Hava nagilę śpiewał nawet Elvis Presley. Z polskich artystów pieśń wykonywały: Sława Przybylska, Natasza Urbańska, Justyna Steczkowska i Kayah.
"Hava Nagila" z czasem stała się uniwersalnym symbolem żydowskiego szczęścia.
Źródło:
Hawa Nagila – trochę o historii piosenki – Chabad Lubawicz Polska – Centrum Żydowskie
