Cha-cha - taniec towarzyski wywodzący się z Kuby.

 

    Cha-cha to kubański taniec towarzyski wywodzący się od mambo i rumby. Na parkietach zagościł po raz pierwszy w Niemczech w 1953 roku i od razu zyskał rzeszę fanów. Kroki do tańca zademonstrował wówczas Gerd Hadrich. Sposób tańczenia cha-chy początkowo był nieco inny w porównaniu z wersją współczesną. Wcześniej bardziej skupiano się na rytmie wystukiwanym stopami. Obecnie została zwiększona ilość elementów tanecznych, co sprawiło, że cha-cha jest tańcem bardziej zmysłowym. Metrum tańca wynosi 4/4, w tempie 32-33 uderzenia na minutę. 

          Początkującym tancerzom rytm cha-chy sprawia spore kłopoty, dlatego stosuje się uproszczony sposób liczenia, który jest nieco odmienny od kubańskiego. 

          Podstawowym krokiem cha-chy jest chasse, czyli popularny ruch: dostaw-dostaw-odstaw. Chasse wykonywane do tyłu nazywa się back lock i opisowo można powiedzieć, że jest to ruch nóg typu odstaw-skrzyżuj-odstaw.  Krok do przodu to lock step wykonywany jak do tyłu, tylko przesuwamy się w przód. 

          Cha-cha jest wymagającym tańcem i aby poznać jej niuanse, należy poświęcić dość dużo czasu ćwicząc ustawienie stóp, przeprosty w kolanach i ruch bioder. Przeprosty to nic innego jak wyprostowywanie nóg w taki sposób, aby staw kolanowy nie był zgięty. W żargonie tanecznym mówi się, że mamy wtedy długą nogę. Nogę z przeprostem stawia się w momencie liczenia na raz oraz w figurze lock step. 

          Cha-cha jest tańcem pełnym emocji i zmysłowym, ale ze względu na dość szybkie tempo , tancerze zmuszeni są do ograniczeń związanych z gestami wyrażającymi uczucia. Ważnym elementem tańca jest unikanie podskoków. Kroki stawiamy tak, aby tańczyło ciało, ale głowa pozostawała na jednej wysokości. Taki efekt jest możliwy do uzyskania, w momencie, gdy stawianym krokom będzie towarzyszył taneczny ruch bioder.

          Najważniejszym elementem tańców latynoamerykańskich jest stawianie stóp. Stawiamy je całą powierzchnią - ani od pięty, ani od palców, lecz całą powierzchnią przylegającą do parkietu. Poszczególne kroki wymagają zdecydowanego przenoszenia ciężaru ciała na odpowiednią nogę.