Misirlou - grecka pieśń i taniec ludowy.

 

      Osoby spotykające się po raz pierwszy z nazwą "Misirlou" zapewne zapytają co kryje się pod tak niezrozumiałą nazwą. 

Misirlou w tłumaczeniu na język polski oznacza egipską, piękną dziewczynę. Jej urodę, tajemniczość i dobroć opisuje pieśń ludowa pojawiająca się w folklorze greckim, tureckim , arabskim i hebrajskim. Korzenie pieśni sięgają czasów Imperium Osmańskiego (obecnej Turcji), gdy na jego terenie żyli obok siebie Grecy, Turcy, Arabowie i Żydzi. Do Grecji trafiła po 1923 roku, kiedy to na mocy traktatu w Lozannie doszło do wymiany ludności między Grecją a Turcją. Zapisu pieśni dokonał grecki uchodźca z Azji Mniejszej, urodzony w Stambule - Theodotos  Demetriades. Prawdopodobnie pieśń zasłyszana w dzieciństwie zapadła mu tak głęboko w pamięci, że postanowił podarować jej drugie życie, popularyzując ją na terenie współczesnej Grecji. Prawdziwy autor pieśni  jest nieznany.

Aby zrozumieć znaczenie pieśni dla społeczeństwa greckiego, na chwilę powinniśmy wrócić do historii stosunków grecko-tureckich.

Dlaczego doszło do wymiany ludności między Grecją , a Turcją?

       Liczne wojny i konflikty między Turcją, a Grecją nie miały perspektyw na szybkie zakończenie. Przedstawiciele dziewięciu państw, w tym Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch, Japonii, Rumunii, Królestwa SHS, Grecji i Turcji spotkali się w lipcu 1923 w Lozannie i tam doprowadzili do zawarcia pokoju między odwiecznymi wrogami.. Jednym z postanowień traktatu była konieczność wymiany ludności między Turcją i Grecją. Uznano, że w jednym państwie nie ma miejsca dla przedstawicieli dwóch narodów.

 Jedynym wyznacznikiem wymiany ludności była religia: chrześcijanie musieli opuścić ziemie zajęte przez Turków mimo, że  od wiek wieków należały one do ich przodków. Natomiast wyznawcy islamu  trafiali w granice nowo ustanowionego państwa tureckiego. 

       Pozostawiając w Turcji cały majątek greccy uchodźcy stawali się bezdomni , co powodowało, że w nowej ojczyźnie trafiali na społeczny margines. To właśnie oni, po przybyciu z Azji Mniejszej  do Grecji stworzyli w jej kulturze styl zwany rebetico, do którego należy pieśń Misirlou. W utworach zaliczanych do tego stylu pojawia się folklor mieszany , którego elementy zaczerpnięte są z tradycji tureckiej, arabskiej, hebrajskiej i greckiej.

    Układ kroków do pieśni powstał w 1945 roku dzięki organizacji kobiecej z Pitsburga, która zdecydowała o utworzeniu grupy tanecznej działającej przy Uniwersytecie Duquesne. Plan zakładał uczczenie tańcem sojuszników Ameryki podczas II wojny światowej. Układ kroków zaczerpnięto z tańca Kritikos stworzonego przez Mercine Nesitas.

     Pieśń Misirlou i stworzony do niej taniec pozyskał wielu fanów na całym świecie. Od lat jest podstawą tańców wykonywanych w serbskich kościołach prawosławnych w USA. Popularnością cieszy się również w społeczności ormiańsko-amerykańskiej.

  Pieśń Misirlou jest tak popularna, że osoby z wielu krajów położonych od Maroko po Irak uważają, że jest to pieśń ludowa pochodząca z ich krajów.

Jej odbiór przez słuchaczy jest na tyle pozytywny , że doczekała się licznych przeróbek, które znane są szerokiemu odbiorcy.

W 1994 roku wersja "Misirlou" Dicka Dale'a została wykorzystana na ścieżce dźwiękowej do filmu Pulp Fiction. 

CIEKAWOSTKA:

Piosenka Misirlou została uznana przez Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w Atenach 2004 za jedną z najbardziej wpływowych greckich piosenek wszechczasów i zabrzmiała w salach koncertowych oraz podczas ceremonii zamknięcia – w wykonaniu Anny Vissi .

W marcu 2005 roku magazyn Q umieścił wersję Dale'a na 89 miejscu na liście 100 najlepszych utworów gitarowych.

Źródło:

• Obszerne wyjaśnienie Dicka Dale'a w Wayback Machine (archiwum 27 września 2007) (z tabulatorami gitarowymi i notacją standardową)
• Rok w Grecji: Μισιρλού - grecka pieśń ludowa którą być może znasz (rok-w-grecji.blogspot.com)
• Misirlou - frwiki.wiki
  
  

Tarantela - włoski taniec ludowy.

Tarantela (wł. tarantella) to włoski taniec ludowy wywodzący się z Neapolu. 

Nazwa prawdopodobnie pochodzi od miasta Taranto położonego na południu Włoch lub od nazwy pająka - tarantuli.

Na południu Włoch , od czasów średniowiecznych panowała opinia, że remedium na przypadłość związaną z kontaktem z jadem pająka  jest szybki taniec. Taniec powinien być żywiołowy - wykonywany w rytm równie żywiołowej melodii. Dodatkową cechą tańca jest kolorowy ubiór. 

  Od XIX wieku, taniec w formie stylizowanej pojawił się w muzyce poważnej. Tarantela tańczona jest przez włoskie zespoły tańców ludowych.

Wyróżniamy dwa tańce typu tarantelle: 

- pizzica  

- tammurriata. 

Oba te tańce odwołują się do tradycji przodków - wiąże się z nimi ważna symbolika - pierwszy z nich ma uwalniać od choroby, drugi dodawać energii wewnętrznej.

   Taniec pizzica ma bardzo starą tradycję.  To właśnie on łączy się z mitem o pająku tarantuli o którym wspomniałam wyżej. Słowo "pizzico" oznacza "ugryzienie", a według dawnych wierzeń osoba ugryziona przez pająka popada w stan smutku i głębokiej choroby, z której uleczyć ją może wyłącznie taniec. Choroba opuszcza ciało dopiero wtedy, gdy tańczący zupełnie opadnie z sił. Taniec ten odbywa się w parach. Partnerzy nie mają ze sobą kontaktu fizycznego, tańcząc przy jednostajnej, hipnotyzującej muzyce. Taniec ten ma kilka odmian, a obecnie najczęściej wykonywany jest na ludowych imprezach.

Taniec Tammurriata związany jest z ludowymi tradycjami. Charakterystyczne ruchy wykonywane przez tancerzy, związane są z umiejętnością podpatrywania przyrody - są bardzo zmysłowe i zalotne. 

Taniec wykonuje się przy dźwiękach kastanietów - instrumentu znanego we Włoszech, Portugalii i Hiszpanii. 

Źródło:

Który włoski taniec ludowy jest najpopularniejszy? - Dzień Dobry TVN

Tarantella (msl.org.pl)

Taniec jako remedium na nasze dolegliwości.

      

      Taniec jest formą sztuki będącą ważną częścią kultury, która jest niezbędna do prawidłowego rozwoju cywilizacji. Odgrywa ważną rolę w życiu człowieka oddziałując na nas zarówno na poziomie fizycznym, jak i psychicznym.

     Pierwszorzędną rolą tańca jest jego wpływ na nasze zdrowie. Tańcząc, wzmacniamy ciało, rośnie nasza wytrzymałość na wysiłek fizyczny, wzrasta odporność organizmu, a co za tym idzie poprawia się nasz stan zdrowia. Taniec to również doskonałe narzędzie służące spalaniu kalorii i utrzymaniu właściwej wagi ciała. Systematyczne treningi taneczne poprawiają ruchomość stawów, koordynację ruchową, a także równowagę. Wielu lekarzy poleca taniec jako formę terapii dla osób z problemami zdrowotnymi, takimi jak problemy z sercem, ciśnieniem krwi i cukrzycą.

               Nie możemy również zapomnieć o tym, jak wielki wpływ taniec wywiera na naszą psychikę. Tańczenie może być sposobem na wyrażenie emocji, eliminację stresu i poprawę ogólnego samopoczucia. Tańce z partnerem przyczyniają się do lepszego porozumienia i poprawy komunikacji w relacjach międzyludzkich. Wiele osób znajduje w tańcu swoje hobby, co przyczynia się do zwiększenia poczucia własnej wartości oraz zadowolenia z życia. 

             Taniec jest również sposobem na rozwijanie kreatywności i wyobraźni. Tańcząc, człowiek może wyrażać siebie w sposób artystyczny, co może przynieść wiele satysfakcji i radości. Tańce inspirowane różnymi kulturami i stylami tanecznymi integrują społeczeństwo stając się częścią jego tradycji.

Podsumowując, rola tańca w życiu człowieka jest bardzo istotna zarówno na poziomie fizycznym, jak i emocjonalnym. Tańcząc, człowiek dba o swoje zdrowie, rozwija swoje umiejętności i kreatywność, co pozytywnie wpływa na naszą psychikę.

Dancer encore - francuski ewenement muzyczno-taneczny.

      Na próżno szukać w polskich mediach informacji na temat ewenementu jakim jest francuska pieśń "Dancer encore" (Tańczmy znów). Narodziła się w grudniu 2020 r. na ulicach Paryża, kiedy to przez świat przetoczyła się pandemia coronavirusa  niosąca za sobą szereg obostrzeń -  izolację społeczną, a także przymus

szczepień. Artystyczną reakcją na lockdownową nienormalność stała się pieśń zaprezentowana przez grupę francuskich muzyków, wytykająca politykom wyolbrzymianie rozmiaru epidemii, zmuszanie do zachowania sprzecznego ze zdrowym rozsądkiem, czy wreszcie narzucanie przymusowych ograniczeń aktywności.

 

      O niezwykłej, wręcz ludowej popularności pieśni i jej twórcy - o tym jak podbija serca słuchaczy, można przeczytać na stronach wielu zachodnich portali. W Polsce tematem tym zajmują się jedynie autorzy blogów. Media głównego nurtu milczą, tak jakby wydarzenie nigdy nie zagościło w przestrzeni publicznej... 

        Prosta, urzekająca melodia oraz głębia przekazu płynąca z treści słów sprawiły, że utwór stał się bardzo popularny nie tylko we Francji, ale także Belgii, Niemczech, Szwajcarii, Hiszpanii czy Kanadzie. Do muzyki powstał układ taneczny, który stał się wizytówką piosenki. Na ulicach miast zagościły wydarzenia typu flash mob gdzie tańczono i śpiewano w rytm utworu "Dancer encore". W Polsce piosenka jest mało znana, chociaż w nielicznych miastach pojawiły się grupy osób rozpowszechniające wydarzenia związane z ruchem powstałym wokół tzw. "Hymnu wolnych ludzi".

            Próby bezpośredniego tłumaczenia słów piosenki z języka francuskiego na polski są dość trudne. Powstało kilka polskich wersji tekstu, ale żaden z nich nie oddaje w pełni emocji, które pojawiły się w oryginale. Pieśń została uznana za hymn anty lockdownowy ukazujący szaleństwa związane z decyzjami podejmowanymi w imię walki z wirusem. Jej słowa odnoszą się m.in. do przekazu płynącego z odbiorników telewizyjnych, gdzie tzw. "dobrzy królowie" przy pomocy odpowiednio dobranych narzędzi wprawiają odbiorców w obłęd i zagubienie związane z walką z niewidzialnym wrogiem... 

A my przecież jesteśmy wolni jak ptaki... i na tyle inteligentni, że potrafimy sami podejmować racjonalne decyzje  - płynie przekaz z piosenki.

Piosenka „Danser encore” nie ma w sobie żądzy walki, ale niesie potężnego ducha wolności i odwagi mówienia prawdy. A prawda jest warunkiem wszelkiego odrodzenia, bramą do wolności. 

          ...Chrońmy swe prawo do uśmiechu, 

            inteligencji i oddechu.

           Wolności im nie oddawajmy 

           opór szaleńcom zaś stawiajmy...

 ... Zatańczmy jeszcze raz, by życie znowu miało smak ... 

-  zachęcają słowa piosenki.

Źródło:

https://youtu.be/SyBEMRyt6Qg

Danser Encore-antylockdownowa pieśń,która podbija place i ulice Francji,Belgii,Szwajcaris - blog wawel24 (salon24.pl)

24Kurier.pl - Danser encore! (zatańczmy znów)

PASO DOBLE - taniec w układzie liniowym. Figury wykorzystywane w choreografii.

APPEL i BANDERILLAS

              Jest to akcja często używana jako pierwszy krok figury, aby wskazać zmianę ruchu i przedstawia wezwanie Matadora do byka. Jest to krok w miejscu z silnym działaniem obniżającym. Stopa lewa całą podstawą uderza w podłogę, przy czym chwilę przytrzymujemy ją przy podłodze. Banderillas - akcja w której przechodzimy (bez przemieszczania ciała) na nogę prawą, potem lewą, a następnie ciężar ciała przenosimy na prawą nogę. Wykonaliśmy w miejscu 4 ruchy stopami, przy czym pierwszy ruch - lewą nogą był akcentowany. Przygotowujemy lewą nogę do ruchu w lewo.

CHASSE

Lewą nogę odstawiamy w lewo, prawą dostawiamy do lewej. Akcję powtarzamy.

Wykonując krok chasse w lewo , głowę skręcamy w lewo, a całe ciało ustawiamy w pozycji charakterystycznej dla paso doble - biodra wypchnięte do przodu , ciało wyprostowane. Kroki w bok stawiamy całą stopą. Akcję kończymy z ciężarem ciała przeniesionym na prawą nogę. Nie zapominajmy o ułożeniu rąk.

PIQUE

    Lewą nogę stawiamy po skosie przed prawą stopą - przenosimy na nią ciężar ciała. Lewa noga jest lekko ugięta w kolanie. Prawą ręką wykonujemy charakterystyczny ruch w prawo po skosie, mający na celu zasugerowanie ataku na byka. Wycofujemy ciało  przechodząc ciężarem ciała na prawą nogę, lewą cofamy , dostawiamy do prawej i przechodzimy ciężarem ciała na prawą nogę.

STRONG DROPS

   Lewą nogą uderzamy w podłogę i w tym samym czasie prawą nogę wyrzucamy w bok - w prawą stronę. Ruch powtarzamy zamieniając nogi: prawą nogą uderzamy w podłogę, a lewą wyrzucamy w bok, w lewą stronę. Figurę kończymy przechodząc na lewą nogę, a następnie na prawą.

Figura wykonywana jest dynamicznie. Licząc na raz - wykonujemy podwójny ruch - lewą nogą uderzamy w podłogę, prawą wysuwamy w prawo. Licząc na dwa_ prawą uderzamy w podłogę, a lewą wysuwamy w lewo. Licząc na trzy - lewą nogę dostawiamy do prawej. Licząc na cztery - przechodzimy na prawą nogę, przenosząc na nią ciężar ciała.

SPANISH LINE i FLAMENCO TAPS

        Lewą nogę stawiamy do przodu, robiąc krok od pięty. Prawą stawiamy do przodu , ale skręcamy się tak, aby obracając się przez lewę ramię postawić lewą nogę za prawą, a prawą stopę oprzeć palcami o podłogę.

Flamenco taps - prawą stopę, która opiera się palcami o podłogę stawiamy całą powierzchnią na podłodze , aby przenieść na nią ciężar ciała. Lewą stopę, która jest z tyłu prawej, unosimy do góry tak, aby jej palcami dwa razy uderzyć w podłogę. Stajemy całym ciężarem na lewej nodze, a prawą ponownie podnosimy piętą do góry, aby palcami dotykała podłogi. Powtarzamy całą figurę zmieniając kierunek tańca o 180 stopni. Zaczynamy od prawej nogi. Stopę prawej nogi , która dotyka palcami podłogi stawiamy tak, by przenieść na nią ciężar ciała. Lewą stawiamy do przodu w taki sposób, aby dokonać skrętu przez prawe ramię. Prawą stopę stawiamy z tyłu lewej, a lewą opieramy palcami o podłogę. Powtarzamy flamenco taps, przy zmienionym kierunku. Stopę lewą stawiamy całą powierzchnią na podłodze, palcami prawej dwa razy dotykamy podłogi, po czym stawiamy ją na podłodze, przechodząc na nią całym ciężarem ciała. Lewą stopę opieramy palcami o podłogę.

BOTA FOGO 

           Ciężar ciała jest na prawej nodze. Lewą nogę przenosimy przodem po skosie, stawiając jej stopę przed prawą, ale lekko z jej prawej strony. Prawą nogę - wyprostowaną w kolanie odstawiamy w prawo, dotykając palcami podłogi. Ciężar ciała jest na lewej nodze. Prawą nogę, która była odstawiona w prawo przenosimy przodem , po skosie przed lewą nogę, ale lekko z jej lewej strony. Ciężar ciała przenosimy na prawą stopę. Lewą nogę - wyprostowaną w kolanie odstawiamy w lewo, dotykając palcami podłogi. Lewą nogę dostawiamy do prawej. Przechodzimy na prawą nogę, przenosząc na nią ciężar ciała.

ZIG ZAG

Linia po której poruszamy się wykonując figurę zig zag.

    Lewą nogę stawiamy przodem po skosie przed prawą stopę. Stopę prawą dołączamy do lewej i przenosimy na nią ciężar ciała. Lewą stopę stawiamy po skosie z tyłu prawej. Prawą dołączamy do lewej i przenosimy na nią ciężar ciała. Akcję powtarzamy.

Paso doble to także taniec rąk. Dużą uwagę należy zwrócić na ustawienie dłoni. Dynamikę tańca podkreślają palce, które stają się ważnym elementem tanecznego spektaklu.

Paso Doble - taneczna opowieść o hiszpańskiej corridzie.

 

           

         Paso doble  zaliczane jest do grupy tańców latynoamerykańskich mimo, że jest tańcem odzwierciedlającym hiszpańską corridę.

      W Europie, Kanadzie i Azji paso doble jest tańcem towarzyskim, ale jego skomplikowana choreografia sprawia, że lepiej nadaje się jako konkurencyjna forma taneczna.

      Pochodzenie paso doble różni się w zależności od źródeł. Niektóre zapisy historyczne twierdzą, że tancerze po raz pierwszy zatańczyli do muzyki paso doble w Hiszpanii w 1780 roku. Melodie paso doble zostały następnie zaadaptowane jako muzyka marszowa dla hiszpańskich żołnierzy piechoty, którzy maszerowali w tempie 120 kroków na minutę, a nawet potrafili podwoić ilość kroków w ciągu jednej minuty. Francuska wersja historii pochodzenia paso doble podobna jest do hiszpańskiej narracji: podobno zaczął się od stylu tanecznego z południowej Francji, zwanego „paso redoble”, który francuskie wojsko przyjęło jako marsz w szybkim tempie. W jaki sposób paso doble w wersji francuskiej zostało zdominowane przez figury ukazujące walkę byków, nie jest do końca wyjaśnione. Mimo to, kiedy taniec paso doble pojawił się ponownie w Paryżu w latach dwudziestych XX wieku, jego kroki taneczne przypominały romantyczny pojedynek między matadorem a bykiem.

   Podsumowując: paso doble ma ciekawe i niezwykle oryginalne pochodzenie. Jest oparte na muzyce używanej podczas walk z bykami. Prowadzący w paso doble przyjmuje rolę matadora, a jego partnerka odgrywa rolę byka lub cienia matadora, wirującej płachty, albo tancerki flamenco.

             Paso doble jest niezwykle widowiskowym tańcem, pod warunkiem, że tancerze do perfekcji opanowali choreografię i technikę. Niezbędna jest także charyzma wykonawców oraz umiejętność ekspresywnego wyrażania siebie i swoich emocji w tańcu. Pomocne mogą się też okazać zdolności aktorskie. Paso doble to jedyny taniec, w którym pary nie mogą sobie pozwolić na luki czy skróty w prezentowanej choreografii, ponieważ poszczególne części tańca mają ściśle określoną liczbę taktów. Każda część w muzyce kończy się mocno akcentowanym uderzeniem, na które tancerze przyjmują efektowną pozę, stanowiącą podsumowanie dotychczasowego etapu walki.

       

   Taniec paso doble tańczy się w pozycji zasadniczej i pozycji promenady. Trudniejsze elementy tańczone są osobno. W paso doble używa się kilku rodzajów kroków:

• normalne kroki marszowe, kroki boczne, kroki w miejscu, akcentowane kroki w miejscu.

Stosuje się również unoszenia i opadania – efekt uzyskiwany jest nie tylko przez wznoszenie się tancerzy na palcach, ale i przez wyprężanie całego ciała. Tancerze zaawansowani stosują także nachylenia od pasa w górę.

    Paso doble tańczone jest również spontanicznie, bez wcześniej przygotowanej choreografii. Tak dzieje się w  Hiszpanii, Francji, Wietnamie, Kolumbii, Kostaryce i w niektórych częściach Niemiec.

Źródło:

Paso Doble Dance: A Brief History of Paso Doble - 2023 - MasterClass

Paso doble - co warto wiedzieć, muzyka, kroki i figury do paso doble | WP abcZdrowie

Magia Tańca

       Nie trzeba chyba nikogo przekonywać do stwierdzenia, że taniec ma ogromny wpływ na naszą psychikę. Bez względu na to, czy jesteśmy tanecznymi profesjonalistami czy tylko zwykłymi uczestnikami tanecznych imprez, rytmiczny ruch ciała wprawia nas w dobry nastrój i pozwala chociaż na chwilę zapomnieć o codziennych problemach i obowiązkach. 

Dlaczego taniec powoduje, że czujemy się szczęśliwi i pełni energii? 

Odpowiedź znajdziemy w wynikach badań jakie przeprowadził Rudolf Laban obserwując reakcje i zachowania ludzi, związane z ruchem tanecznym.

                 Rudolf Laban (1879 - 1958) tancerz, choreograf i teoretyk tańca był pionierem badań nad wpływem ruchu na psychikę człowieka. Dostrzegł , że istnieje wzajemna relacja między ciałem i psychiką. 

Nasze emocje uwidaczniają się między innymi w postawie ciała, która zmienia się pod wpływem różnych bodźców działających na naszą psychikę. Osoby zmęczone, przytłoczone problemami z którymi na co dzień sobie nie radzą, mają mniej napięte mięśnie i spłycony oddech. Zaburzone są u nich reakcje skórno-galwaniczne, a sposób poruszania staje się mniej dynamiczny. Sylwetka takich osób jest przygarbiona , ramiona i głowa opuszczone, a krok powolny i niechlujny.

           

Skoro więc obraz sylwetki oraz dynamika ruchu  są odzwierciedleniem stanu naszej psychiki, to zmieniając nawyki ruchowe możemy wpływać na kondycję psychofizyczną.

      Taniec daje możliwość pracy nad własnym ciałem i prawidłową sylwetką. Dzięki niemu zaczynamy kontrolować postawę, a to przekłada się na  odzyskanie spokoju. Czujemy się pewniej, wzrasta w nas poczucie własnej wartości, a to pozwala nam na  budowanie prawidłowych relacji z innymi osobami. 

Wniosek: taniec to najlepszy sposób na zmianę negatywnych nawyków, których natłok obniża naszą samoocenę i  doprowadza do psychicznego dyskomfortu.

Taniec to również remedium na samotność. Zaletą jego  jest to, że najczęściej tańczymy w większej grupie osób. Jest to doskonała okazja do powiększenia grona znajomych. Wspólna pasja oraz pokonywanie kolejnych tanecznych wyzwań, daje poczucie spełnienia i podwyższa własną samoocenę. 

Według badań Brigham Young University samotność zabija więcej ludzi niż otyłość. Osamotnienie to plaga ostatnich lat pogłębiająca się na skutek  izolacji społecznej wynikającej bądź ze sposobu życia, bądź na skutek czynników związanych z postępem cywilizacyjnym. 

Rządy na całym świecie walczą o to, aby zwracać większą uwagę na osamotnienie jednostek, szczególnie w starszej grupie wiekowej obywateli. Jednym ze sposobów niwelowania zjawiska osamotnienia jest organizowanie różnorodnych zajęć, których celem jest zaspokojenie potrzeb grup osób szczególnie narażonych na izolację społeczną. Najbardziej preferowane są zajęcia ruchowe - w tym taniec liniowy i w kręgu, które mają pozytywny wpływ na jakość naszego życia.

Podczas tańca organizm uwalnia m.in. endorfiny w celu uśmierzenia bólu i zniwelowania odrętwienia . Endorfiny nazywane hormonami szczęścia to naturalne lekarstwo na depresję, lęk i stres.  

        Magia tańca to nie tylko panaceum na problemy ze zdrowiem czy zapobieganie osamotnieniu. To także możliwość pogłębiania wiedzy poprzez poznawanie kultury i historii krajów, z których wywodzi się dany taniec...

...Tańcząc argentyńskie tango przenosimy się na ulice dawnego Buenos Aires, gdzie w lokalnych knajpach improwizowano taniec będący mieszanką hiszpańskiej  habanery i flamenco połączone z afrykańską candombą... Walc przypomina nam o wspaniałych wiedeńskich balach, a kubańska rumba wywodząca się z rytmów , pieśni i tańców pierwszych afrykańskich niewolników, staje się dla nas spektaklem pełnym zmysłowości i namiętności, które emanują z ciał tancerzy...

     Społeczny wymiar tańca jest prawie tak samo ważny jak psychoterapia i ćwiczenia fizyczne. Warsztaty taneczne są - oprócz wysiłku fizycznego -  jednym z najlepszych sposobów na zaangażowanie się w społeczność,  nawiązywanie relacji i podwyższenie własnej samooceny.

 

Koce Berberot - taniec na rodzinne wypady za miasto.

    Któż by pomyślał, aby wpis o tańcu zilustrować rysunkiem ogniska lub piekącej się na rożnie gęsi nadziewanej rodzynkami?

    No cóż, Koce Berberot wymaga właśnie takiej oprawy, gdyż jest tańcem chętnie wykonywanym  na rodzinnych spotkaniach przy grillu lub ognisku. 

    Możemy tylko pozazdrościć Macedończykom tak miłego dla ucha i oka tańca. Skoczna muzyka i prosty układ kroków zachęcają do zabawy nawet najbardziej opornych uczestników spotkania. Kto nie ma wprawy może zatańczyć wersję podstawową, możliwą do opanowania nawet dla tych, którzy twierdzą, że mają do tańca przysłowiowe "dwie lewe nogi ". Wersja trudniejsza, oprócz ruchu po okręgu, wymaga zsynchronizowanego obrotu do środka wraz z uniesieniem rąk do góry. Wystarczy chwilę poćwiczyć, a efekt wszystkich zaskoczy. Warto również wsłuchać się w tekst piosenki, który wpasowuje się w spotkania rodzinne w plenerze. Fryzjer o imieniu Koce jest doskonałym muzykiem, ale zagra tylko wtedy, gdy spożyje odpowiedni posiłek. Koce nie je byle czego - potrawy muszą być dobrej jakości. Jeśli chcemy usłyszeć jak gra powinniśmy go odpowiednio nakarmić. Niech nie przyjdzie nam do głowy częstować go solonym lub wędzonym mięsem. Koce najchętniej zje pieczoną gęś nadziewaną rodzynkami, którą popije najlepszym winem lub mocną rakiją. 

Skoro już nakarmiliśmy Koce, to przyjrzyjmy się układowi tanecznemu wykonanemu przez macedońskie tancerki.

"Koce Berberot" Danse de Macédoine par Nicole Coppey, enregistrée à Derborence - YouTube

Jazz Box czyli kwadrat lub pudełko - część pierwsza. Proste figury taneczne wykonywane w tańcu liniowym.

     

          Układy taneczne składają się z luźno połączonych kroków, które w wielu przypadkach  tworzą powtarzające się figury. Dla ułatwienia nauki tańca, niektóre z tych figur otrzymały swoją nazwę i znane są wszystkim osobom trenującym taniec. I tak wśród wielu figur mamy np. chase, promenadę, whisk , zig-zag , american spin czy wreszcie interesujący nas jazz box. 

           Jazz Box to nic innego jak pudełko czy po prostu kwadrat. Figura ta występuje w wielu układach tanecznych przygotowywanych do różnego typu tańców. Spotkamy ją w rumbie  i cha-chy, spotkamy także w tańcach disco. Jej uniwersalność polega na tym, że świetnie wpasowuje się w rytm muzyki oraz umożliwia dokonanie płynnej zmiany kierunku wykonywanego tańca. Obrót dokonywany jest stopniowo , co 45 stopni. Nauka Jazz Box-u początkowo wydaje się trudna, ale chwila treningu i uruchomienie wyobraźni sprawią, że szybko poznamy jej tajniki. Zapraszam do zapoznania się z figurą Jazz Box.

Wyobraź sobie, że na parkiecie masz namalowany kwadrat. Będziesz chodzić po jego rogach.

1. Stań lewą nogą w górnym prawym rogu kwadratu. To jest Twoja pierwsza pozycja.

2. Prawą nogę poprowadź skrzyżnie przed lewą nogą i postaw ją w górnym lewym rogu kwadratu.

3. Ciężar ciała przenosisz na prawą nogę. Lewą nogę lekko unosisz kierując stopę do tyłu.

4. Lewą nogę stawiasz za prawą, czyli w dolnym, lewym rogu kwadratu. Ciężar ciała przenosisz na lewą nogę.

5. Prawą nogę stawiasz obok, czyli w dolnym , prawym rogu kwadratu. Ciężar ciała przenosisz na prawą nogę.

6. Lewą nogę przenosisz przed prawą nogę.

7. Lewą nogę stawiasz przed prawą, czyli w prawym , górnym rogu kwadratu.

8. Ciężar ciała przenosisz na lewą nogę i znalazłeś się w puncie początkowym.

W ten sposób zatańczyliśmy figurę zwaną Jazz Box.

O zmianie kierunku tańca za pomocą figury Jazz Box przeczytacie w drugiej części opisu dotyczącego prostych figur tanecznych.

Jazz Box - część druga. Obrót w prawo w tańcu liniowym.

 

                  

Figura zwana potocznie kwadratem może osobom rozpoczynającym przygodę z tańcem przysparzać nieco kłopotu. Dobrze jest wtedy posłużyć się kartką papieru w kształcie kwadratu, którą kładziemy na podłodze  lub korzystać z sali gdzie parkiet został ułożony w  kształcie kwadratów. Takie udogodnienie pozwoli łatwiej wyobrazić sobie drogę, po której będą stąpać nasze stopy. Tańczenie po kwadracie daje nam możliwość dokonania obrotu w prawo lub lewo o 45 stopni. Wystarczy odpowiednio postawić stopy , aby nasz taniec stał się bardziej dynamiczny, a przez to atrakcyjny wizualnie. 

Skręt w prawo wykonany za pomocą figury zwanej kwadratem lub pudełkiem. 

Pamiętaj, że jest to tylko ćwiczenie, które ma za zadanie pomóc zrozumieć Ci, na czym polega wykonanie figury. W ćwiczeniu zachowana jest geometria, która w trakcie tańca za zwyczaj jest nieco zaburzona.

1. Punkt wyjściowy - lewa stopa stoi w dolnym prawym rogu kwadratu. Prawą nogę będziemy przenosić do przodu, ale palce stopy będą skierowane w prawo.

2. Prawą stopę stawiamy przed lewą (patrząc od punktu wyjściowego jest to prawy górny róg kwadratu), ale skręcając ją tak by palce były skierowane w prawo, czyli w kierunku, w którym mamy się obrócić.

3. Ciężar ciała przenosimy na prawą stopę i dokręcamy obrót. Lewa stopa idzie w tył do kolejnego rogu kwadratu (patrząc od punktu wyjściowego, jest to górny lewy róg kwadratu).

4. Ciężar ciała przenosimy na lewą nogę. Prawą stopę przygotowujemy do kolejnego ruchu.

5. Prawą stopę stawiamy w jednej linii z lewą, ale w kolejnym rogu kwadratu (patrząc od punktu wyjściowego jest to lewy, dolny róg kwadratu).

Ciężar ciała przenosimy na prawą nogę.

6. Lewą stopę przenosimy tak, by postawić ją przed nogą prawą. Stopa lewa trafia do rogu, który był naszym rogiem wyjściowym, ale dzięki odpowiedniemu stawianiu kroków, dokonaliśmy obrotu o 45 stopni.

7. Stopa lewa znajduje się w punkcie wyjścia, ale jest obrócona o 45 stopniu w stosunku do swojego ułożenia w momencie rozpoczęcia ćwiczenia. Teraz możemy kontynuować obrót o kolejne 45 stopni, ale już bez pomocy narysowanego kwadratu... 

Stopę prawą stawiamy przed lewą skręcając ją w prawo... itd.