KALAMATIANOS najpopularniejszy grecki taniec ludowy.

 

    Powiedzieć o Grekach, że lubią muzykę i taniec, to tak jakby nic nie powiedzieć.

Grecy kochają tańczyć i śmiało można napisać, że są najbardziej roztańczonym europejskim narodem. Uwielbiają rodzime tańce ludowe, których liczba przekracza 4 tysiące, z czego 150 z nich wykonywanych jest na co dzień w różnych rejonach kraju. Tu należy wtrącić pewną dygresję. W Polsce mamy pięć podstawowych tańców narodowych, z których przeciętny Polak jest wstanie zatańczyć prawdopodobnie tylko poloneza i to też niezbyt dobrze. 

                   Jednym z najbardziej popularnych tańców w Grecji jest kalamatianos wykonywany na weselach, z okazji Świąt Wielkanocnych, a także na wiejskich biesiadach organizowanych przy muzyce na żywo. Dla Europejczyków spoza Hellady rytm tańca jest dość zaskakujący i w pierwszej fazie trudny do zatańczenia. Zanim jednak napiszę dlaczego, zacznijmy od historii tańca.

Początków tańca należy szukać w starożytności, a konkretnie w opisie Homera zamieszczonym w Iliadzie. Poeta przenosi nas w VIII - VII wiek przed narodzeniem Chrystusa i w jednym z obrazów ukazuje trzy przedstawienia wykonane wokół włóczni Achillesa. Prawdopodobnie jest to taniec nazywany przez starożytnych Spartan jako "ormos".

Ksenofont (433 - 350 p.n.Ch.) - uczeń Sokratesa opisywał, że był to taniec w stylu syrto, tańczony w otwartym kręgu z użyciem chusteczek. Kobiety za pomocą chustek zachęcały mężczyzn do tańca, przy czym ruch mężczyzn był bardzo energiczny, zaś kobiet delikatny i skromny. W XIX wieku taniec nosił nazwę Syrtos O Peloponisios, po czym jego nazwa została zmieniona na kalamatianos od nazwy miasta Kalamata położonego w południowej Grecji. Większość greckich tańców ludowych nosi nazwę miast lub wiosek z których się wywodzą lub powszechnie się uważa, że tam się narodziły.

             Kalamatianos tańczy się w całej Grecji , na Cyprze i wszędzie tam gdzie mieszkają Grecy. Podobnie jak w większości greckich tańców, tańczy się go w otwartym kole lub w łańcuchu, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Jest to taniec radosny, odświętny składający się z podstawowych dwunastu kroków. Kroki te odpowiadają czterem taktom.

          Najbardziej charakterystyczną cechą kalamatianos jest asymetryczne metrum 7/8, co oznacza, że na takt przypada siedem uderzeń, ogólnie podzielonych na dwie grupy po 3 i 4 uderzenia. Chociaż ta rytmiczna struktura nieznana jest mieszkańcom Zachodu, to ćwiczenie rytmu 12 kroków sprawia, że po niezbyt długim okresie czasu jesteśmy w stanie zatańczyć kalamatianos. 

Prawdopodobnie najbardziej znaną ludową piosenką tego gatunku jest Mandili Kalamatiano. Zapraszam do tańca.  

Źródło:

Yoair Blog - światowa publikacja bloga antropologicznego.

Kalamatianos: The most popular folkdance influence in Greek era. – FolkWay – The Only Folk Culture (folk-way.com)

Kalamatianos - Wikipedia